“शुभानी बिहे गर्ने हैन त अब? अन्डरग्य्राडुएट गरीहालिस, उमेर पनि तेरो र मेरो उस्तै हो केरे, यी मेरो छोरो टुकुर टुकुर हिड्ने भैसक्यो । अब सिंग जुरो पलाउने हैन केरे, के कुरेर बस्छेस ? यो उ गरेर बिहे गर्छु भन्न लागेकी होस् भने बुढीकन्या बस्छेस, यी सब समानान्तर हुँदै जान्छन, सबै कुरा टाइममा गर्न पर्छ, बुझिस्?” सबिनाले अलि अलि जानेको ज्यामितीय भाषा प्रयोग गरेर खर्रर आफ्ना कुरा राखी । शुभानीले झोक्किदै भनी, “भर्खर बुबाको यस्तै गन गन सुनेर यसो मुड फ्रेस हुन्छ कि भनेर यो केटीसंग भेटम भनेर बोलाकी । फेरी यसको नि उही गन गन । हैन यिनीहरुलाई मान्छेको करिअर (Career) सरिअर पनि हुन्छ भन्ने थाहा छैन कि के हो ?” एलिना बेकरीका सबैले सुन्ने गरी कराएको सुनेर सबिनाले चुप लाग्ने इशारा गर्दै भनी । ल भैगो यो टपिक बन्द, भन् के अर्डर गर्ने?
साँझ शुभानी घर गए पछि पनि बुबाको कुरो उही बिहेको । छोरी.. मेरो उमेर कति भयो तिमीलाई थाहा छ? त्यसमा नि दमको रोगी, के भर छ र? अब यहि तिम्रो बिहे त हो । यो गरिदिन पाए मलाई ढुक्क हुन्थ्यो । आरामले सास जान्थ्यो । के तिमी मेरो सास घिटि घिटि भा’को हेर्न चाहन्छेउ ? बरु तिमी जोसंग भन्छौ उसैसंग गरिदिन्छौ । बुबाले एक किसिमको इमोसनल ब्ल्याकमेल गरे । शुभानीले बुबाको अनुहार नै नहेरी भनी। म रातभर सोच्छु र भोली जबाफ दिन्छु ।
शुभानीले रात भर के मात्र सोचिन र? त्यसै पनि उसलाई नानाथरी सोच्न कुनै बहाना मात्र भए पुग्छ । धेरै सोच् पछि उ निस्कर्षमा पुगी । बिहे न हो जोसंग गरी दिंदा नि के नै फरक पर्छ र? आखिर गरी खान आफै सकीहाल्छु, कसैको भर पर्नु पर्ने हैन केरे? बिहे गरे पनि एउटा स्टेटस चेन्ज हुने त हो “ फ्रम अन्म्यारिड टु म्यारिड”, अरु के नै लछारपाटो लाग्ने हो र? अब २५ बर्ख सम्म भोगेको जिन्दगी स्वात्तै अर्को हुने हैन केरे, आनी बानी अर्काको लागि चेंजिने कुरा पनि हैन, जे त होला ।
शुभानीले भोलि पल्ट बुबालाई जबाफ दिई। बुबा म बिहे गर्छु। मेरो कोही केटो छैन ।
पर्सिपल्ट एउटा केटोसंग उसको भेट गर्ने कार्यक्रम बन्यो, घरमै । केटाकेटी दुबैको भेट एउटा कोठामा भयो । शुभानीलाई केटो ल्यांग्रे ल्यांग्रे लाग्यो । तै पनि उसलाई माग्न आउने केटो ठुलै आँट भा’को हुनुपर्छ भन्ने लागेर उसले केटासंग अरु खास कुरा नगरी ओके भनिदीई । केटाले पनि खासै केही सोधेन । कारण उसले पनि बिहे गर्ने मनस्थिति बनाई सकेको थियो । यसै पनि पारिवारिक छनौटमा सोध्नु पर्ने कुरा नै के हुन्छ र? वा भनौ सोधेर नै के हुन्छ र? आफैलाई पिडा दिनु बाहेक । उसको एउटा मात्र चाहना थियो । कुनै इतिहास भए बिर्सेर आओस र घर राम्रो बनोस, बस । त्यसमा किन हो कुन्नी उ कसो कसो कन्भिन्स थियो र कुनै कुरा सोध्ने कुचेस्टा गरेन ।
बिहे गरेको भोलीपल्ट शुभानीले भर्खरै बिहे गरेको पति साइनो लाउन पर्ने त्यो केटालाई भनी । “भर्खर दाजुले फोन गरिसेको थियो । भन्दै होइसिन्थ्यो कि पढाईको चिन्ता नगर । बिस्तारै सबै राम्रो हुन्छ । घर बस्नु ठुलो कुरा हो । त्यो चै ख्याल गरेस् ।" बुझेउ दादालाई मेरो पढाई र करिअरको कति चिन्ता छ । शुभानीले दादाको कुराको अर्थ लगाई कि अनर्थ राम जाने तर पति पवनले अनुमान लगायो कि शुभानी पढ्न चाहन्छे वा भनुम उसकै भाषामा करिअर बनाउन चाहन्छे । उसले कुनै रोकटोक गर्न चाहेन । उसकी पत्नी शुभानीलाई उसले चाहे अनुसार करिअर बनाउन दिनु नै बुद्दिमता देख्यो र भन्यो मैले तिम्रो कुरा बुझें,भलै पवनले बुझेको करीअर अर्कै थियो । शुभानीले पवनको अरु भावभंगी बुझ्ने चेस्टा गरिन। खुसी वा दुख केही व्यक्त गरिन । धन्यबाद पनि भनिन वा भन्न आबश्यक ठानिन । उसलाई त केवल उ आफैद्वारा परिभाषित करिअरको चिन्ता थ्यो। बिहे चै एउटा बाध्यताको एउटा ट्याग, जुन उसंग अब छदै थियो ।
झन्डै एक दशक समय बित्यो । सुभानीले उसकै भाषामा उसले छानेको करिअर बनाउदै गई । शुभानीको पति पवनको समय अफिस र घर धाउदै बित्यो । उसो त उसका जिम्मेवारी र कर्तब्य पनि थिए । बस पति र बाउ हुनुको जिम्मेवारी र कर्तब्य उसले बुझ्न वा बोध गर्न सकेको थिएन वा भनौ पाएको थिएन । एक दिन अचानक सुभानी र सविनाको फेरी एलिना बेकरीमा भेट भयो । भर्खर ना.सु.पदमा मा बढुवा भएकी सबिना आफ्नो १२ बर्से छोरो, १० बर्से छोरी र बैंकर पतिसँग १५ बर्खे म्यारिज एनिभर्सरी मनाउदै थिई भने यता शुभानी चै रिसर्च स्टुडेन्ट मेटसंग ग्रुप मिटिंगमा । सारीमा सजिएकी सबिनासंग सानो हाते ब्याग थियो भने जिन्स र स्पोर्ट्स सुज संग रमाएकी शुभानीसंग पछाडी एउटा लामो झोला अर्थात क्यारियर (Carrier) थियो ।
अस्तु !!!!!!
No comments:
Post a Comment