यसरी भयो मेरो लाईसिन नबिकरण

गत साल म नेपाल गएको थिएँ काम बिशेषले,काम बिशेष नि के भन्नु स्वार्थ बिशेषले । नेपाल यात्रा फलदायी नै भा’थ्यो भन्न पर्ला । एक दुइ वटा सम्झन लायक घटना थिए/छन् । आत्माकथा लेखेर चर्चित हौंला भनेको थिए
यो समाचारले (बिहानी सेवामा झर्को फर्को) कुत्कुत्यायो र पहिला नै खेस्रा गरेको तर नपोस्टिएको जस्ताको तस्तै पोस्टिन मुन लायो । म किन नेपाल गएँ र कसरी काम गरें त्यो पछि कुनै बेला । अहिले भने मैले लाईसिन कसरी नबिकरण गरें भन्ने कुरा ।

****************************************************************************************************************

नेपाल जाने बितिकै यता उति गर्नलाई यहींबाट मोटरसाइकल जोहो गरेको थिएँ, कहिले साढु दाइको त कहिले बहिनी ज्वाइको । तर फसाद लाइसिन थेन । यतैको देखा’र भा’नि जरिवानाबाट उम्किला भनेर १ दिन यसै चलाएँ र अर्को दिन नबिकरण गर्न के गर्न पर्दो रैछ भनेर बुझ्न लागें एकान्त कुना तिर । दिम्सो १:३० बजेको हुँदो हो, अफिस गेट भित्र पस्ने बितिकैको देब्रे पट्टीको एउटा झ्यालबाट भित्र एकजना भलाद्मी देखिनु भयो । झ्यालको ग्रिल समाएर(किनकि आफु परियो ५ फिट अलि बढी, झ्याल हुँदो हो साढे पांच फिट माथी) भलाद्मी मित्रलाई सोधें। सर मेरो लाइसिन रिन्यु गर्नु पर्ने थ्यो,म्याद कटेको २ बर्ष बढी भएछ, के गर्न पर्छ होला? भलाद्मीले बोल्न नि पैसा पर्ला जस्तो गरी भने आज टाइम सकियो । मैले सानो हुदै भनें, ए..... ठिक छ नि त, भोली नै आउला तर के के चाहिन्छ त ? कति खेर सम्म आउन पर्ने हो ? म तिर हेर्दा नि नहेरी भने त्यहीको झ्यालमा देख्नु भएन? त्यही हेर्नुस के के चाहिन्छ । झ्यालको शिशामा टाँसेको तर आधा च्यातीई सकेको र आधा बाँकी रहेको कागजको टुक्रामा मुस्किलले बुझ्न सकिने गरि केही लेखेको देखिन्थ्यो । मैले फोटो खिंचे र एउटा भिडियो पनि । त्यसमा उहाँ भलाद्मी पनि कैद हुनु भएछ संजोगले, जहाँ अर्को कोही एकजनासंग कानेखुसी गरेर टाउको हल्लाउदै हनुहुन्थ्यो । मेरो फोनमा डेटा हुँदो हो त तत्काल सामजिक संजालमा राखीदिन्थें । बेलुका घर पुग्दा रीस अलि मत्थर भैसेको थ्यो । त्यसमा नि आफु पनि बिदामा नै सही, सरकारी नुन खा’को कर्मचारी, आफ्नो आङको छारो के उडाउनु जस्तो भो त्यो बेला सम्म । पोस्टिन मुन लाएन ।

एक छिन पछि जेठान साबको निम्ता भो र लागियो ससुराली । लाइसिनको बारे जेठान सा'ब बाट सोधनी भयो । अचेल जरिवाना अलि कडा छ, होस् गर्नु पर्ला ज्वाई सा’ब । मैले नि रिन्यु गर्न गा’को कथा सुनाएँ । जेठानी दिदीबाट मर्जी भो, ससुराली गाउँकै एक जना दिदी हुनु हुँदो रहेछ,लाइसिन दिने ठाममा । झ्याप्प फोन लाउनु भो । यसो कुरा मिला’र मेरो लाइसिनको कुरा उठ्यो । अलिकति चिप्लो चाप्लो घस्ने काम भो । हजुर भा’बेला नि हाम्रो ज्वाई साबले दुख पाउने कुरा होला त? त्यो नि अम्रिकाबाट आइसेको । उता बाट के मर्जी भो कुन्नि, यता मेरो भने लाइसिन बन्ने भो भनेर नाक फुल्यो कि टाउको सानो भो ठम्याउन सकिन ।

भोली पल्ट १०:३० पुग्ने उर्दी थ्यो । हुलिया र फोन छदै थियो, ठ्याक्क ट्याममा अफिस गेटमा पुगियो र फुनाइयो । दलेहरु गेटमा तानातान गर्दै थिए । आफ्नो रयांग ठ्यांग मिलि सकेको थ्यो, बाल नदिकन भित्र गइयो । चट्ट ला’र दिदी हजुर ज्वाईलाई लिन ढोकासम्म सवारी भो । मैले नमस्कार संगै आबस्यक कागज  टक्राएं । ल्याप्चे लाउन पर्ने ठाउमा ल्याप्चे ठोकें,राजस्व र जरिवाना तिरें,दिदीको पछि पछि लागेर,सबै भित्रै बाट । बाहिर सेवाग्राहीको तछाड मछाड थ्यो । मैले बिजयी भएको ठानें वा पराजय ठम्याउन सकिनं ।

१० मिलिक जति कुर्ने मर्जी भो । ढड्डा भिडाउनु र कम्पुटरमा इन्ट्री गर्नको लागि । १० मिनट यता उति अफिस तिर आँखा लगाएँ र अफिसको लठीभद्र हेरें। मेरी आमोई नि, भो नकुरा गरम । भन्नु उसो हैन, सेवा ग्राहीलाई कसरी सजिलो पार्ने भन्दा पनि कसरी अप्ठ्यारो पार्ने जस्तो ,दराजले बाटो छेकेको,तेत्रो बडेमाको अफिस हेर्दै कन्तबिजोग । लाग्थ्यो दले मार्फत काम गर्न जानी जानी असजिलो बनाइएको। के गर्ने? भन्न भएन । बाहिर लाइनमा मान्छे तछाड मछाड थ्यो भने भित्रबाट दले मार्फत खुसुखुसु काम पनि भै रा’थ्यो । चट्ट ला’र १० मिनटमा मेरो लाइसिन मेरो हातमा आयो । औपचारिकता लागि चिया वा चिसोको अफर गरें । बदलामा नो थ्यांक्स मिल्यो । अफिस बाहिर आएँ र रु २० तिरेर लेमिनेशन गराएँ ।

मनमनै म आफु (नेपाल सरकारको कर्मचारी) लाई धिक्कारें, र सरकारी नुन खाएर सेवा गर्न बसेका कर्मचारी मार्फत मेरो लाइसिन बनाई दिन सहयोग गर्ने मेरी जेठानी साहेबको जय जयकार गरें ।

अस्तु !!!!